De Camino: het pad, niet het doel

De Camino de Santiago is niets meer en niets minder dan de weg naar Santiago de Compostella. Je pakt jezelf en de noodzakelijke spullen bij elkaar en begint deze weg af te lopen. Het is een van de oudste pelgrimswegen van Europa, sinds mensenheugenis hebben er al miljoenen mensen dit plan opgepakt en uitgevoerd. Je loopt ergens naar toe, maar het gaat niet om het bereiken van het einddoel, het gaat om de weg er naar toe. Als ervaren pelgrim heb ik tijdens het afleggen van de camino mede pelgrims ontmoet die niet meer willen stoppen, na het bereiken van Santiago de Compostella, gaat de tocht door naar de zee, Fisterra, dan naar Fatima in Portugal en zo loopt men maar door als pelgrim. Het lopen wordt als de ultieme vrijheid beleefd, vrij met een zware, zweterige rugzak op je rug, vrij met pijnlijke blaren aan de voeten en alle ongemakken van dien. Maar je bent vrij in tijd en vrij vooral in de geest. Je loopt en je bent niet meer en niet minder dan een mens die loopt, alle andere ballast valt weg. Voor dit geschenk neem je de relatief kleine ongemakken voor lief.
 
Zelf beleef ik zodra ik de weg op zoek naar Santiago de Compostella dat na twee dagen mijn dagelijkse beslommeringen verdampen. Ik ben dan in het hier en nu en de mijmeringen die mij overvallen zijn niet meer en niet minder dan mijmeringen. Dit kan ik natuurlijk ook ervaren als ik waar dan ook ga lopen, maar daarom is de weg naar Santiago de Compostella zo bijzonder. Het bijzondere dat ik hier ervaar is dat ik enerzijds totaal teruggeworpen ben op mezelf, zo lopend in de brandende zon met niets en niemand om me heen, bijna het beeld van de ultieme eenzaamheid waar je als mens vooral niet in wil vertoeven. Maar tegelijkertijd voel ik dat ik deel uitmaak van een veel groter geheel van mensen, mensen die het pad nu lopen, mensen die het hebben gelopen en mensen die het gaan lopen. Mensen die bewust of onbewust gekozen hebben om hun dagelijks leven tijdelijk uit te zetten en zich op deze weg te wagen. Het is alsof deze energie voelbaar is en daarom ben je alleen en verkeer je tegelijkertijd ook in een enorm en bezield gezelschap.
 
En dan rijst de vraag waarom Zijnsoriëntatie koppelen aan deze pelgrimage, of waarom deze pelgrimage koppelen aan Zijnsoriëntatie? Ook in het beoefenen van Zijnsoriëntatie gaat het om het pad en niet om het doel. Dit te beseffen vraagt veel van elke mens die zich met Zijnsoriëntatie uiteen zet. Het diepe besef gewaarworden, tot in je dikke teen beleven, dat je er nooit zult komen. Als mens ben je alleen continu in beweging, dus de slotsom is, laat alle houvast, einddoelen, resultaten, los. Dit is een puur individuele weg, mediteren doe je totaal alleen, maar ook hier ervaar je dat je deel uit maakt van een groter geheel. Als pelgrim en als mediterend mens neem je een wilsbesluit om je houvast te offeren en dit offer is vervolgens een toegangsbewijs om deel te mogen uitmaken van een weg, een spannende weg met alle ontberingen en alle schoonheid die hierin wordt beleefd. Een spirituele weg waarop je de deuren opent om deel uit te maken van een groter geheel dan de waarneembare wereld waar we dagelijks in vertoeven.

Deel dit bericht op twitter!

Reacties zijn gesloten.