Nieuwsgierige voeten

ZO op Camino, Nieuwsgierige voeten

Soms, is er een moment dat mijn voeten de baas zijn. Dan is het niet mijn hoofd dat wil voortbewegen en hiertoe de voeten de opdracht geeft, maar zijn het mijn voeten die als twee onafhankelijke wezens mij over de aardbol dragen. Deze voeten zijn dan vol gevoel, ik kan precies elke beweging in hen ervaren en door deze gerichte aandacht die ze hebben verkregen, gloeien de voetzolen weldadig. Deze voeten tasten de grond af, ze brengen me verder en leggen enthousiast afstanden af, en ik geniet en volg hen. Ze zijn net twee dappere paarden die mij voort laten bewegen, de teugels gevierd, volkomen vrij. En door hun fijngevoeligheid proef ik dat ze nieuwsgierig zijn, ze willen afstand afleggen, ze zijn onvermoeibaar, ze willen weten wat er om de volgende bocht te beleven is, ze zijn open, ze proeven de weg, en vinden wat ze proeven,lekker.

Als ik dit gewaar word, dan besef ik hoe zeer ik eigenlijk nauwelijks mijn voeten beleef, ze zijn er, ze voeren hun werk uit en ik heb er last van als ze dit niet goed kunnen doen. Ik ervaar dan ook dat mijn hoofd wil voortbewegen, maar dat ik nauwelijks contact heb met de aarde. Ik zie, ik hoor, ik proef, allemaal waarnemingen via zintuigen verbonden met mijn hoofd. Ach ja, voelen of tasten doe ik nog met mijn handen, maar van mijn voeten ontvang ik geen boodschappen. Ja als ik mijn teen stoot, of in een punaise stap, dan voel ik dat ook zij gevoel kunnen hebben.

Nu word ik regelmatig mijn voeten gewaar als ik aan het hollen ben, na zo’n twee kilometer hollen, komt de breuk. Deze twee kilometer heb ik nodig om even alles achter met te laten, te besluiten dat ik werkelijk aan het hollen ben, en dus voorlopig niet op dit besluit ga terug komen. Als dit besef geland is, dan kom ik in de zogenaamde flow. Ik kan nu de sensaties van het hollen en de wijze waarop mijn lijf hierop reageert gaan waarnemen. Ik word dan één met mijn lijf, de gedachten volgen mijn lijf en dan komen ook die nieuwsgierige voeten langs, leuk zeg ik tegen mezelf, wees welkom voeten.

Als je de camino, de weg, aflegt, dan doe je dit meestal te voet. Tijdens de camino is dan ook de voet het meest besproken lichaamsdeel, soms gaat het om de voet in meervoud, voeten, maar vaak gaat het om de linker of de rechtervoet. De voeten worden elke ochtend en avond, maar ook als het noodzakelijk is, tussendoor, liefdevol verzorgd, toegesproken, gekoesterd en vervloekt. Er zijn allerlei opvattingen in de omloop over de juiste schoenen, sokken, het wisselen van sokken, het per uur wisselen van sokken, de blaren, de draadjes door de blaren, het aftapen van voeten, of juist weer allemaal niet. De pelgrim zonder voetproblemen is reeds voor aankomst in Santiago, een gezegend mens. En de pelgrim met voetproblemen, helaas zowel qua omvang, als gedoe, in de meerderheid, ervaart de camino als een louterende pelgrimsweg zo niet een lijdensweg. Het is niet voor niets dat de camino gemarkeerd is met niet alleen de bekende gele pijlen, maar ook met verdrietig, achtergelaten schoenen.

Dus, die voeten die wij doorgaans vergeten, zijn op de camino volop aanwezig, hebben de hoofdrol. En dan is het de kunst om deze in lompe schoenen ingesnoerde wezens , de vrijheid te geven om de nieuwsgierige, enthousiaste paarden te laten zijn die ze kunnen zijn. De nieuwsgierige voeten die mij aan de hand nemen en mij onvermoeibaar het prachtige landschap laten zien, mij over bergen voeren, door dorpen en steden, over asfalt, steen, keien, die gewoon …..genieten .

Deel dit bericht op twitter!

Reacties zijn gesloten.